Z pewną taką nieśmiałością przedstawiam ten przepis. Jest to prawdopodobnie staropolski (właściwie chłopski a co za tym idzie powinien trafiać na królewskie stoły ;) przepis na "coś" z niczego.
Przyrządzenie tej zupy jest trudne i łatwe zarazem. W głównej mierze zależy od cierpliwości, odporności na zapach cebuli i w przypadku żeglarstwa morskiego, stanu morza ;). Ma jednak tę zaletę ,że jest potrawą niebanalną, w smaku oczywiście.
Do dzieła. (albo: do garów)
 Cebule kroimy w kostkę i do gara razem z połową kostki masła. Dodajemy pieprz (takie porządne 2 szczypty), dużą łyżkę  "jarzynki", 2-3 listki bobkowe, trochę solimy . Na bardzo małym ogniu (cebula nie ma prawa się przypalić!!!), często mieszając dusimy (koniecznie pod przykryciem) cebulę, nie mniej niż 30 minut. (gdyby cebula zaczynała się przypalać należy dolać 1/2 szklanki wody). Podkreślam, cebula nie może się przypalić a jedynie zeszklić, udusić. Do uduszonej cebuli dolewamy 3,5-4 litrów wody i dalej na małym ogniu gotujemy zupkę przez około 2 godziny. Po ugotowaniu do głębokich talerzy wysypujemy grzanki i zalewamy je zupą. Gotowe. Smacznego. Potrawa dla 5-6 osób.
Zupa cebulowa konsystencją powinna przypominać coś w rodzaju flaczków.
Prawdopodobnie zamiast grzanek można użyć ziemniaków ale nie próbowałem.